Kendini Konuşmaca

Kendimizi çok mu önemsiyoruz ki sürekli  ben şöyleyim ben böyle diye kendimizden bahsedip duruyoruz.Karşımızda ki insana söz hakkı tanımıyoruz bile.Konuştukça konuşuyoruz  karşımızdaki insanın ne derece rahatsız olduğunu fark etmeden.O anlarda "yeter yahu sadece sen yoksun bu dünyada" demek istiyorum fakat  pek mümkün olmuyor tabi bu.belki suratımın halini görür susar diyorum ama ne fayda o anlık planladığı konuşmayı yapmadan susmaz böyleleri.Sadece bir kere anlatmakla kalsa iyi belki bazı konuları 5-10 kere dinlemişliğimiz olur tabi o zamanlar artık baygınlığın son safhası oluyor.

ukteler

birisi sizi hiç kısıtladı m? beni kısıtlayan çok kişi oldu mesela.annem,babam,kardeşim,amcam,teyzem,arkadaşım...liste böyle uzayıp gider saymaya devam etsem.bazıları cinsiyetten kısıtladı bazısı yaşımdan bazısı laf söz olur diye.neden böyle yapıyoruz ki.zamanla her şey kafamızda netleşiyor zaten bu tarz müdahaler sadece içimizde kalan uktelere sebep oluyor.eminim hepimzin içinde çocukluktan kalma ukteleri vardır.yaşadığımız hayatla paralel giden ukteler.kimisinde çok kisinde az ama hep olan o ukteler.

bazı insanların yersiz kaprislerini hiç anlamıyorum.başkalarına suç bulmak yada eleştirmek daha basit geliyor tabi.oysa dönüp kendilerine bir baksalar eleştirdikleri kişiden hiç bir farkları olmadıklarını görecekler.ne diyebilirsiniz ki böylelerine laftan anladıları da yok lafı dinledikleri de